ما حق را نيز از راه حق مي خواهيم. اگر ديگران شكاف را رها و به دنبال غنايم بروند، ما رهبر را تنها نمي گذاريم و راه امام و شهدا را به دشمن نمي سپاريم. ما پروانه وجود رهبر هستيم و جاي خالي را و شمشيرهاي شكسته و از غلاف بيرون نيامده را جبران مي كنيم. با اين اعتقاد آمديم كه نصرت خدا در راه است و مظلوميت باعث اخلاص بيشتر مي شود. خدا نياورد روزي كه به جاي دعوت به اخلاص، گرفتار هوس و آتش فشرده ديروز و سر بر آورده ي امروز گرديم و از راه ولايت پرهيز كنيم و فريب زباني  بخوريم در تن معلول و زخم برداشته.

2.  تجربه بي اعتنايي به نيروهاي هرمزگاني تا كي هميشه بايد تحت الحمايه باشد و كارگر ساده را هم از بيرون بياورند. آيا نبايد استان هرمزگان در مركز توجه و طرح جامع دولت باشد؟ جاي شكر است كه نخبگان حوزوي و دانشگاهي فراوان داريم و جاي نگراني است كه در سطوح عالي مديريتي استاني و كشوري جايي ندارند. جز اينكه شايد استدلال اين باشد كه مديران را بايد به ترتيب حروف الفبا انتخاب كرد و نوبت به هرمزگان نمي رسد چون كه با حرف ه آغاز مي شود. احساسات مردم هرمزگان از بتون آرمه نيست، مثل شيشه ظريف است و با يك سنگ مي شكند. گويي در منطقه هرمزگان، نظام هيچ نيرويي پرورش نداده و الان قحط الرجال است كه قطعا اينگونه نيست.

نگاه دولت بايد تغيير كند. مردم هرمزگان نجيب، پراميد، حساس و منتظرند. پراميد به خاطر كارشان، حساس به دليل رنجشان و منتظر به خاطر دركشان. ديگر از حرف و شعار به نفرت رسيده اند. بايد كار كرد و سطح معيشت مردم را بالا آورد تا مردم هميشه منتظر بخشش دولت نباشند. محرومان را بي نياز كنيم تا جمعي را بي نياز سازند. با قرص مسكن و كمك هاي قطره چكاني نمي توان درد كهنه و مزمن اقتصادي را درمان كرد.

با هزار كيلومتر مرز دريايي، مردم با فقر دست به گريبان هستند. در بعضي از روستاها با تانكر آبرساني مي شود و روشنايي برق را ندارند، راه مناسب و آسفالت ندارند، شرايط نامناسب بهداشتي و درماني دارند و اين ها شرط انصاف نيست.بايد سرمايه گذاري و راه اندازي امكانات، جاي به كول گرفتن و به دوش كشيدن را بگيرد. نبايد هميشه از بيرون آمد و بين مردم و مشكلاتشان ميانجي گري كرد. بايد كار به دست نخبگان استان داده شود و نظارت كرد و از آنا راه حل درخواست كرد.

3. با خشك سالي و آفت ليمو، باغ ها از بين رفته و مردم بايد جريمه شوند كه چرا باران نيامده و آفت آمده است و دولت در اين مورد به خودش نمره 20 و به مردم نمره صفر مي دهد.

گويا تقصير مردم اين است كه به قانون بودجه عمل كردند و با تسهيلات دولتي باغ درست كردند و چون دولت از مبارزه با آفت عاجز ماند، گناه خودش را به گردن مردم انداخت.

چرا مردم بايد كتك بي استعدادي جهاد كشاورزي را بخورند؟ جهاد كشاورزي بايد خودش را كتك مي زد نه مردم را.

اما صيادي و مبادلات مرزي؛ با مقررات دست و پاگير بخش صيادي و مبادلات مرزي در حال احتضار است و به سمت تعطيلي پيش مي رود. در سال گذشته معاون اول رئيس جمهور و رئيس شيلات وعده مجوز صيد را دادند و قول تاسيس مجتمع پتروشيمي و فعال كردن گمركات و بازارچه هاي مرزي را دادند ولي هنوز به تهران نرسيده همه چيز را فراموش كردند.

قيمت همه چيز گران مي شود جز قول و وعده كه ارزش خود را از دست مي دهد. مردم مي خواهند همه جاي كشور با يك چشم ديده شود. مي گويند اگر صداي ما شنيده مي شود، ما نه جاي ماندن داريم و نه پاي رفتن. به جاي جبران خسارت، خسارت تازه اي بر ما وراد مي كنند. اين وظيفه صاحبان قدرت است كه از مشكلات موجود تكان بخورند.بانك ها فرصتي بدهند تا مردم نفس بكشند و دولت بايد در منطقه، ترمز بانك ها را بكشد و يقينا اگر با اين سرعت برود بدهكاران خسارت ديده زير اين بار سنگين له مي شوند.

دولت بيايد و ببيند كه صيادان و لنج داران تجاري در ميناب و سيريك و جاسك چه مي كنند. در ميناب و رودان بر سر كشاورزان چه آمده است. در بشاگرد مردم با فقر و محروميت چگونه دست و پنجه نرم مي كنند. اول بايد اين دردها را قبول و حس كرد و در صدد معالجه و درمان بر آمد.

اما افسوس؛

نبض تهي دست نگيرد طبيب

درد فقيران همه جا بي دواست

چون خروشم بشنود

هر بي خبر گويد خموش

مي تپد دل در برم

مي سوزدم جان چون كنم

خلاصه به فرياد مردم برسيد. با خشك سالي و فشار بانك ها و آفت باغ هاي ليمو و محدويدت هاي صيادي و تجارت ديگر براي مردم رمقي باقي نمانده است و يك تجديد نظر اساسي لازم و ضروري است.

گفته اي درد تو همي مي طلبم

درد از اين بيشتر چه مي طلبي